De Tornado kwam voort uit een samenwerkingsproject tussen Italië, Duitsland en het Verenigd Koninkrijk om een multifunctioneel, hoogwaardig gevechtsvliegtuig te produceren. De belangrijkste eis was echter de ontwikkeling van een modern vliegtuig dat in staat was om op lage hoogte penetrerende aanvalsmissies uit te voeren. Aan deze behoefte werd voldaan door de ontwikkeling van een gevechtsvliegtuig met twee motoren en vleugels met variabele geometrie. De Tornado IDS (Interdictor / Strike) was de eerste versie die door de Britse Royal Air Force werd uitgebracht en aangeduid als GR.1. De Tornado IDS, een vliegtuig dat uitermate geschikt was voor aanvalsrollen, was de initiële versie die werd gebruikt door de squadrons van de drie landen die het vliegtuig ontwikkelden: de Italiaanse Aeronautica Militare, de Duitse Luftwaffe en de Britse RAF. De Tornado ECR (Electronic Combat / Reconnaissance) werd ontwikkeld door Italië en Duitsland en was uitgerust om missies uit te voeren die vijandelijke luchtverdediging onderdrukten (SEAD), evenals voor elektronische oorlogsvoering en geavanceerde verkenning.
