Dit zijn plastic modelsets op schaal die montage en schilderen vereisen. Ze bevatten geen verf en lijm, tenzij anders vermeld.
Beschrijving
De Hawker Siddeley Harrier verbaasde de wereld met zijn unieke vermogen om verticaal op te stijgen en te landen door gebruik te maken van de stuwkrachtvector van zijn krachtige 8000 kg stuwkrachtmotor. Het concept werd voor het eerst getest in 1960 en het vliegtuig onderging vele test- en modificatieperiodes voordat het in 1974 door de Royal Air Force en andere landen werd geaccepteerd. De productie-Harriers gebruikten een Pegasus 6 of 11 motor met 8000 of 9750 kg stuwkracht, en het was logisch dat de Royal Navy toepassing zou vinden voor dit type vliegtuig bij hun vlootluchtarm. Diverse politieke en financiële overwegingen vertraagden de bestelling voor de “marine-Harrier” tot mei 1975, toen de Admiraliteit een eerste 24 vliegtuigen bestelde, plus één T.Mk.4 in 1980.
De FRS.1 onderscheidt zich gemakkelijk van zijn landgebaseerde tegenhangers door een aangepaste neussectie met een verhoogde pilotenstoel en Ferranti Blue Fox radar, plus de belangrijkste bewapening van Sea Eagle anti-scheepsraketten en AIM-9L Sidewinder lucht-luchtraketten. Martel of Harpoon ASM’s kunnen als alternatief voor Sea Eagle worden meegenomen totdat deze operationeel zijn. De eerste FRS.1 die vloog was de initiële productie Sea Harrier op 20 augustus 1978, en het prototype volgde later in december 1978. De thuisbasis van de Sea Harriers werd aangewezen als Yeovilton Navy Base, waar ze in juni 1979 het eerste vliegtuig ontvingen en vier dagen later intensieve vliegproeven begonnen met het “100/VL” squadron.
Deze IFTU-eenheid werd in september 1979 aangewezen als 700A squadron en in maart 1980 opnieuw aangewezen als 899 Squadron. Er waren drie “Through-Deck” kruisers besteld voor Sea Harrier operaties: Invincible, Illustrious en Ark Royal, waarvan de eerste in juli 1980 in dienst werd gesteld. Alle drie de schepen zouden worden uitgerust met een “ski-jump” om het opstijgen met volledige belading te ondersteunen, en deze installatie werd ook toegevoegd aan het commandoschip HMS Hermes toen daar een Sea Harrier squadron aan werd toegewezen. Een kleine exportorder voor Sea Harriers werd in november 1979 door India geplaatst voor zes FRS.51’s en twee T.60 trainers.
De Sea Harrier, samen met de GR3 Harriers van de RAF, werden tijdens de recente Falkland-crisis aan echte gevechtstests onderworpen. De Britse South Atlantic force werd versterkt met de toevoeging van GR3 en FRS.1 Harriers, waardoor de totale jump-jet sterkte op ongeveer 40 vliegtuigen op de vliegdekschepen Hermes en Invincible kwam. De Sea Harrier (FRS.1) heeft ongeveer 30% meer reactiecontrole voor gemakkelijkere landingen en beter zicht “over de neus”; de GR3’s van de RAF werkten echter goed in de algehele operaties tijdens het conflict en beide vliegtuigen onderscheidden zich optimaal. De Royal Navy Harriers werden tijdens het conflict geschilderd in de nieuwe “getemperde” afwerking van mat zeeblauw, terwijl de RAF-vliegtuigen in het extra donkergrijze schema waren. Met een kruissnelheid van mach 0,9, een topsnelheid van 1,25 en een landingssnelheid van 0, is dit werkelijk een veelzijdig gevechtsvliegtuig dat nog vele jaren in wapenvoorraden zal blijven.
Over het model
1/48 schaal plastic montage-bouwpakket
Vereist voor voltooiing: cement, verf en afwerkingsbenodigdheden
Gespecialiseerde versie van de Hawker-Siddeley Harrier
Met groot succes gebruikt door de Britse Royal Navy tijdens de Falklandoorlog
De luchtrem kan geopend of gesloten worden weergegeven
